Archive

κοινοτητες

Ο τρόπος που γίνεται η πολιτική, τα τελευταία τουλάχιστο 35 χρόνια, μου προκαλει αποστροφή – όπως φαντάζομαι και σε πολλούς ανθρώπους που ξέρουν ότι μπορούν να παράξουν έργο: πως είναι δυνατόν να μπλεχθείς σε όλο αυτό το αηδιαστικό πράγμα και να δεχθείς να αναλάβεις ευθύνες επίτευξης του όποιου μικρού ή μεγάλου στόχου, χωρίς να μπορείς να ορίσεις (αποκλειστικά εσύ) τις αποφάσεις σου και τα resources σου, τόσο τα ανθρώπινα όσο και τα υλικά;

goudiΓιατί, μην ακούτε τις χαζομάρες περί δημοκρατικής διακυβέρνησης, πολυσυλλεκτικών επιτροπων και ολα αυτά: αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, συμμετοχικά, δεν διοικείται ούτε περίπτερο.

Μπορείς φυσικά να ακους πολλές γνώμες, να συζητάς πολλά με πολλους – στο τέλος της ημέρας όμως ένας* πρέπει να αποφασίζει για κάθε τι, γρήγορα – και να παίρνει και την απόλυτη ευθύνη για αυτό. Και όχι να είναι διαρκώς υπόλογος απέναντι στον κάθε άξεστο και ηλίθιο βουλευτή, υπουργό ή κομματικό παράγοντα, που θέλει να κάνει το κομμάτι του παπαρολογώντας….

Ισως το σημαντικότερο λοιπόν πράγμα, όταν πρέπει να φέρεις ένα αποτέλεσμα, είναι να μπορείς να “διαολοστείλεις” ανά πάσα στιγμή όποιον θεωρείς ότι σε εμποδίζει να το κάνεις. Να μπορείς να φέρεις γρήγορα στο προσκήνιο τις δυνατότητες που χρειάζεσαι, να τις αξιοποιήσεις, και να προχωρήσεις κάνοντας την δουλειά σου και γράφοντας εκει που πρέπει όλους όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα, για ίδιο συμφέρον,

Για όλους αυτούς λόγους λοιπόν, αντιμετωπίζω με πολλή συμπάθεια τα όσα λέει μέχρι τώρα το ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη.  Ακόμα και η αρχική του αμηχανία, η εμφανής απειρία του στον χειρισμό της μεγάλης μάζας, η ερασιτεχνικού τύπου παρεϊστικη δομή – όλα αυτα μου αρέσουν…

Πραγματικά, νομίζω ότι τα λέει πολύ καλά ο Σταυρος. Θα μπορέσει όμως και να τα κάνει το ίδιο καλά; η ώρα της κρίσης θα φτάσει πολύ γρήγορα. Η στιγμή που ο Σταύρος θα χρειασθεί να κάνει τον πρώτο συμβιβασμό είναι πολύ κοντά. Θα χρειαστει π.χ. να φωτογραφηθεί δίπλα σε γνωστά λαμόγια του παρελθόντος που έχουν φάει τον άμπακο. Θα χρειαστεί να απαντήσει στο τηλέφωνο σε άλλα λαμόγια που θα του προτείνουν συνεργασία με αντάλλαγμα προβολή και κομματικούς μηχανισμούς. Θα κληθεί να συζητήσει σε πάνελ που θα συμμετέχουν βρωμεροί αρουραίοι του δημόσιου μηχανισμού. Κλπ κλπ.

Τι θα κάνει λοιπόν εκείνη την στιγμή ο Σταύρος; θα τους “διαολοστείλει”, ευγενικά μεν – αλλά με μια κλωτσιά στα πισινά, και θα ξεκινήσει την δική του πορεία προς το Γουδί;

Αν δεν το κάνει, IMHO, θα ξεκινήσει από εκείνη την στιγμή το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου για το ποτάμι….

Αν το κάνει όμως; αν πραγματικά είναι αποφασισμένος να τους “διαολοστείλει”;  😉

——————-
* στον χώρο της δημόσιας διοίκησης, ο “ένας” μπορεί να είναι μια μικρή, σφικτή ομάδα στην κορυφή, που απαραιτήτως συμφωνεί απόλυτα στις ίδιες κοινές αξίες κοινωνικής συμβίωσης
Advertisements

site1. Να σταματήσουμε ΕΝΤΕΛΩΣ να ασχολούμαστε με το κράτος, με τους πολιτικούς και με κάθε είδους διεφθαρμένο, βρώμικο μόρφωμα.

2. Να κλείσουμε τις τηλεοράσεις. Ακόμη καλύτερα, να τις πετάξουμε ή να τις πουλήσουμε. Να σταματήσουμε επιτέλους να επιτρέπουμε σε ένα σύστημα που ζει και τρέφεται από την ποδηγέτηση και την εκμετάλλευση των μαζών, να είναι ο βασικός παραγωγός πολιτισμού, μέσα στο σπίτι μας.

3. Να ξανα-μάθουμε να ζούμε, στις πόλεις και στην εξοχή, χωρίς αυτοκίνητα. Nα αρχίσουμε πάλι να περπατάμε, να κάνουμε ποδήλατο, να συμφιλιωθούμε με τα καιρικά φαινόμενα και με το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιώνουμε.

4. Να αυτο-οργανωθούμε σε κοινότητες προσφοράς και αλληλοβοήθειας, υποκαθιστώντας το ανύπαρκτο κράτος. Στις πολυκατοικίες, στα σχολεία, στις δουλειές μας.

5. Να απεξαρτηθούμε ψυχικά από την έννοια της υλικής ιδιοκτησίας. Μας έχει γίνει εμμονικός στόχος και δεν μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε την χαρά της ζωής.

6. Να ασχοληθούμε ουσιαστικά και ανυπόκριτα με τα παιδιά. Να τους προσφέρουμε τον χρόνο και το γνήσιο ενδιαφέρον μας. Μόνο από αυτά μπορούμε να περιμένουμε πλέον προκοπή.

7. Να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με την έννοια του χρήματος και να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε στην σωστή του βάση. Ενα χαρτονόμισμα είναι βασικά ένα χρωματιστό χαρτί. Δεν τρώγεται, δεν μπορεις να βγεις βόλτα μαζί του – ούτε μπορείς να το πάρεις από το χέρι και να του μάθεις τον κόσμο…

8. Να ξαναγίνουμε όντα παραγωγικά, όπως και αν το αντιλαμβάνεται καθένας μας αυτό. Να ξανα-θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος, για να μπορέσει να ζήσει μέσα σε μία κοινωνία, πρέπει κάτι να προσφέρει σε αυτή, καποια αξία να προσθέτει στο σύνολο.

9. ΞΑΝΑ: Να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος τρίτος (λέγε με κράτος) θα ενδιαφερθεί να λύσει τα προβλήματα μας. Δεν θα το κάνει. Οτι ονειρευόμαστε θα το καταφέρουμε μόνοι μας, μέσα από μικρές ή μεγαλύτερες συμμετοχικές ομάδες πολιτών, που νοιάζονται.

Παράκληση προς τους αγαπητούς Αθηναίους συμπολίτες:

1. Όταν περπατάτε τρεις-τρεις ή τέσσερις μαζί στα φαρδιά πεζοδρόμια της πόλης μας (και δόξα τω θεώ έχουμε αρκετά τέτοια, τουλάχιστο στο κέντρο), μήν περπατάτε ο ένας δίπλα στον άλλο, κλείνοντας εντελώς ολόκληρο το διαθέσιμο πλάτος – σκεφτείτε ότι μπορεί κάποιος δρομέας να έρχεται πίσω σας….

2. Όταν βλέπετε κάποιον να τρέχει runningασθμαίνοντας σε ανηφορική διαδρομή (που αν είναι π.χ 45 χρονών μπορεί και να έχει 150 σφυγμούς εκείνη την στιγμή), μη μπαίνετε μπροστά του ρωτώντας τον επιτακτικά “που είναι η στάση Πανεπιστήμιο;”

Και, όταν σας προσπερνάει αγνοώντας σας, μην λέτε “κοίτα ρε έναν μ@λ@κ@…” – η ατάκα αυτή θα του ταίριαζε απόλυτα εάν σταμάταγε να σας απαντήσει…

3. Οταν σουλατσάρετε αμέριμνοι στη μέση των συνοικιακών δρόμων, μην σταμάτατε ή αλλάζετε κατεύθυνση απότομα επειδή απλώς δεν ακούτε πίσω σας θόρυβο αυτοκινήτου –μπορεί να έρχεται κάποιος ποδηλάτης με 15-20 χλμ που έχει ήδη υπολογίσει πως και από που θα σας προσπεράσει….

(μπορώ να ακούσω τα σχόλια που ήδη σχηματίζονται στα χείλια σας: “τι μ@λ@κ@ς είναι αυτός ρε, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και αυτός ασχολείται με της ψιλής του τον χαβά….”.

Ναι ρε, αν όλοι ασχολούμασταν με της ψιλής μας τον χαβά, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα σε αυτή τη χώρα….)

einaiΓιατί συμμετέχω και εγώ στο #einai2030“. Με αυτόν ή με κάποιο άλλο τίτλο ανεβάσαμε, όλοι οι συμμετέχοντες, κείμενα για να εξηγήσουμε τι προσπαθούμε να κάνουμε με αυτή την προσπάθεια. Ολα βέβαια αναλύονται πολύ όμορφα στο site μας

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν λέγονται ή γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προσπαθείς με κείμενα να εμπνευσεις τους πολλούς. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται πάντα πιο έυκολα εκτός των κύριων καναλιών επικοινωνίας. Και επειδή αυτό εδώ το blog είναι ένα τέτοιο ακριβώς κανάλι, θέλω να γράψω εδώ τον βασικό λόγο που με κάνει εμένα να θέλω να βρω τρόπους να επηρρεάσω το bottom line της εκπαίδευσης στην χώρα μας:

Είναι γιατί βαρέθηκα να αποφασίζει για μένα, ένα ηλίθιο και ανίκανο κράτος. Που αντί να νοιάζεται για την ουσία των πραγμάτων, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ με βλακώδεις διαδικασίες, τις οποίες σχεδιάζουν άσχετοι άνθρωποι. Για αυτό.

Για αυτό ακριβώς αποφασίσαμε, κάποιοι καλοί και ικανοί φίλοι, να πάρουμε όσο μπορούμε το μέλλον στα χέρια μας. Για αυτό στήσαμε το #einai2030

Δεν έχω ιδέα που θα οδηγήσει όλο αυτό. Αλλά, ότι και να συμβεί, θα είναι ένα βήμα προς τα εκεί που πρέπει όλοι πλέον να κατευθυνθούμε: στο να σχεδιάζουμε μόνοι μας, το μέλλον μας.

Αγνοώντας κάθε κεντρικά εκπορευόμενο σύστημα. Είμαστε άνθρωποι με ιδέες, με γνώσεις, με ικανότητες. Με αξίες και με όνειρα. Τι στο διάολο το θέλουμε το (κάθε) κράτος; Να μας κάνει το χρυσό αυγό;

Πάμε λοιπόν. Κι όποιος θέλει να έλθει μαζί μας, ευπρόσδεκτος. Αρκεί να φοράει το καπελάκι της σημαντικότατης ατομικότητας του – και μόνο….

Είχα και εγώ την τιμή να προσκληθώ από την Ασπα και τον Χρήστο να μιλήσω στις Ψηφιακές Γειτονιές. Είχαμε επίσης ως σχολείο την τιμή να κληθούν οι παιδαγωγοί μας να παίξουν στο playroom με τα παιδιά των συμμετεχόντων γονέως (BTW Πέπη, συγχαρητήρια για την πολύ καλή οργάνωση του playroom).

Εχουν ήδη ειπωθεί και γραφτεί πολλά για το πόσο καταπληκτική εμπειρία ήταν για τους συμμετέχοντες και πόση ενέργεια και ενθουσιασμός υπήρχε στο The Hub. Εγώ, με το στεγνό ύφος του ξενέρωτου οικονομολόγου που με διακρίνει, απλως θα καταγράψω μερικά δεδομένα:

1. Η οργάνωση ήταν υψηλοτάτου επιπέδου. Πολλά μπράβο στην ομάδα και σε όλους όσους βοήθησαν. Επιβεβαιώνει παλιά μου πεποίθηση ότι τέτοια events δεν στήνονται καλά από “επαγγελματίες” αλλά από “ενθουσιώδεις” (και αν μου πει κανείς ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, θα του πω ότι είμαι “παλιά μπιμπιπ” στο κουρμπέτι!)

2. Για μένα δεν είναι θέμα το ότι μαζεύτηκε τόσος κόσμος. Θέμα είναι ότι ο κόσμος είχε ενθουσιασμό και ενέργεια φοβερή. Δεν είναι ότι έβλεπα χαρούμενους ανθρώπους, είναι ότι έβλεπα ανθρώπους που γυάλιζε το μάτι τους! Αυτό που μας λείπει για να πάμε πιο κάτω. Read More

%d bloggers like this: