einaiΓιατί συμμετέχω και εγώ στο #einai2030“. Με αυτόν ή με κάποιο άλλο τίτλο ανεβάσαμε, όλοι οι συμμετέχοντες, κείμενα για να εξηγήσουμε τι προσπαθούμε να κάνουμε με αυτή την προσπάθεια. Ολα βέβαια αναλύονται πολύ όμορφα στο site μας

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν λέγονται ή γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προσπαθείς με κείμενα να εμπνευσεις τους πολλούς. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται πάντα πιο έυκολα εκτός των κύριων καναλιών επικοινωνίας. Και επειδή αυτό εδώ το blog είναι ένα τέτοιο ακριβώς κανάλι, θέλω να γράψω εδώ τον βασικό λόγο που με κάνει εμένα να θέλω να βρω τρόπους να επηρρεάσω το bottom line της εκπαίδευσης στην χώρα μας:

Είναι γιατί βαρέθηκα να αποφασίζει για μένα, ένα ηλίθιο και ανίκανο κράτος. Που αντί να νοιάζεται για την ουσία των πραγμάτων, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ με βλακώδεις διαδικασίες, τις οποίες σχεδιάζουν άσχετοι άνθρωποι. Για αυτό.

Για αυτό ακριβώς αποφασίσαμε, κάποιοι καλοί και ικανοί φίλοι, να πάρουμε όσο μπορούμε το μέλλον στα χέρια μας. Για αυτό στήσαμε το #einai2030

Δεν έχω ιδέα που θα οδηγήσει όλο αυτό. Αλλά, ότι και να συμβεί, θα είναι ένα βήμα προς τα εκεί που πρέπει όλοι πλέον να κατευθυνθούμε: στο να σχεδιάζουμε μόνοι μας, το μέλλον μας.

Αγνοώντας κάθε κεντρικά εκπορευόμενο σύστημα. Είμαστε άνθρωποι με ιδέες, με γνώσεις, με ικανότητες. Με αξίες και με όνειρα. Τι στο διάολο το θέλουμε το (κάθε) κράτος; Να μας κάνει το χρυσό αυγό;

Πάμε λοιπόν. Κι όποιος θέλει να έλθει μαζί μας, ευπρόσδεκτος. Αρκεί να φοράει το καπελάκι της σημαντικότατης ατομικότητας του – και μόνο….

Advertisements

Στο σχολείο μας κάνουμε απεντομωση-απολύμανση κλπ κάθε 2-3 μήνες. Ο συνεργάτης που εχουμε επιλέξει για την δουλειά αυτή, ο Γιάννης, κάθε φορά με εκπλήσει, σαν να είναι η πρώτη φορά. Δεν έχω συναντήσει άλλο άνθρωπο τόσο ερωτευμένο με την δουλειά του….

Αυτό σημαίνει φυσικά ότι ξέρει τα πάντα για κάθε λογής έντομα, ακάρεα, ποντίκια κλπ. Τις συνήθειες τους, τα χούγια τους, τις διαδρομές τους, τα δυνατά και αδύνατα σημεία τους. Το κινητό του είναι γεμάτο με βίντεο και φωτογραφίες από κοριούς, σκνίπες, κατσαρίδες, ψύλους, αρουραίους και ότι άλλο κατα καιρούς εξολοθρεύει. Μπορεί να σου μιλάει ώρες για όλα αυτά και πάντα έχει να πει μια καινούρια ιστορία για ένα συναρπαστικό κυνήγι ποντικιών σε κάποιο ακριβό εστιατόριο, ή για μια εξολόθρευση κοριών σε βίλα του Ψυχικού. Τον ακούω να μιλάει με τέτοιο πάθος που έχω πάντοτε την αίσθηση ότι ένα καλό βίντεο με κυνήγι αρουραίου είναι ικανό να τον φέρει σε οργασμό….

Για όλα αυτά λοιπόν δεν μου κάνει καμία εντύπωση που η επιχείρηση του ανθεί, που είναι περιζήτητος – κι ας είναι δυο και τρεις φορές ακριβότερος από τον ανταγωνισμό. Γιατί την δουλειά του, μια δουλειά που εσείς και εγώ θα πληρώναμε για να μην την κάνουμε, αυτός την κάνει καλά γιατί την λατρεύει….

Όποτε πέφτω λοιπόν σε συλλαλητήρια κατά της ανεργίας ή διαβάζω γκρίνιες για την κρίση, για τις απολύσεις, για τις μειώσεις των μισθών και όλα αυτά, θυμάμαι τον Γιάννη και τα ποντίκια του….

borromeoΣκέψεις κατα την επίσκεψη στο εκπληκτικο παλάτι της οικογένειας των Borromeo:

1. Ποια ματαιοδοξία και ποια εγωιστική επίδειξη δύναμης οδηγούν έναν άνθρωπο να χτισει (για τον εαυτό και για την οικογένεια του) ένα τέτοιο ανάκτορο, πενήντα φορές μεγαλύτερο και εκατό φορές πολυτελέστερο απ’ ότι ποτέ θα χρειαστεί;

2. Αν έλειπε όμως αυτή η ματαιοδξία και αυτός ο εγωισμός του άρχοντα Borromeo, εγώ δεν θα μπορούσα να δω σήμερα όλη αυτή την ομορφιά….

* Βίκτωρ Ουγκώ

Φέτος ήταν η δεύτερη φορά στα τελευταία 4 χρόνια που περάσαμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές μας εκτός Ελλάδος, ταξιδεύοντας οδικώς στην Ευρώπη. Δεν είναι πιο ακριβό από τα να κάνεις διακοπές στις Κυκλάδες τον Αύγουστο – και έιναι μάλλον πιο ήρεμο και πιο συναρπαστικό!

Να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου ανάγκη να κάνει μια ελληνική οικογένεια καλοκαιρινές διακοπές σε άλλη χώρα. Η Ελλάδα μας είναι πανέμορφη, έχει ακόμη και μέσα στον Αύγουστο μέρη ήσυχα χωρίς πολύ κόσμο, και πουθενά αλλού δεν μπορείς να νιώσεις αυτή την ανεπανάληπτη “χύμα” αίσθηση καλοκαιρινής ραστώνης – που χαλαρώνει και ξεκουράζει.

Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος για μια οικογένεια να κάνει διακοπές εκτός Ελλάδος. Υπάρχουν όμως πολλοί και καλοί λόγοι μια οικογένεια με μικρά παιδιά να ταξιδεύει εκτός Ελλάδος. Και αν ο μόνος διαθέσιμος χρόνος είναι το καλοκαίρι – ε, let it be it!

Γιατί είναι σημαντικό να ταξιδεύει εκτός Ελλάδος; Δεκάδες λόγους θα μπορούσα να γράψω. Θα αρκεσθώ εδώ μόνο σε δύο – που όμως νομίζω συνοψίζουν πολλούς:

site1. Για να βιώσουν τα παιδιά μας λίγη ομορφιά. Γιατί βασική αιτία που μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα είναι η αγάπη μας ως λαός για την ασχήμια! Ή, να το πω πιο σωστά, η συλλογική έλλειψη αισθητικής που μας χαρακτηρίζει. Όταν όλη η Ευρώπη έφτιαχνε τα αριστουργήματα της Αναγέννησης εμείς ζούσαμε στο μαύρο σκοτάδι. Και σήμερα πλέον, αντί να σεβόμαστε την ομορφιά που χάρισε η φύση στην χώρα μας, εμείς βρωμίζουμε τις παραλίες, μολύνουμε τα δάση, μερακλώνουμε δημόσια με ήχους ρυπαρούς και χτίζουμε εκτρώματα δίπλα στο κύμα.

Και όμως, τo έχει πει ο μεγάλος Μάνος: “Αρκεί να μην συνηθίσεις ποτέ την ασχήμια. Σας το λέω. Εγω πάντα εκπλήσσομαι όταν βλέπω την ασχήμια. Δεν την συνήθισα ποτέ. Όσα χρόνια ζω σ’ αυτό τον τόπο. Το μυστικό είναι να μην συνηθίσεις στην ασχήμια.” (M. Χατζιδάκις, 1991)

Ζώντας λοιπόν δεκαπέντε μέρες με τα παιδιά σας στην Τοσκάνη, ότι κι αν κάνετε, έιναι ένα απιστευτο βιωματικό ντους ομορφιάς. Priceless, πιστέψτε με. Το έχω ζήσει…

2. Για να αποκτήσουν τα παιδιά μας ορίζοντες ανοιχτούς και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως, οτιδήποτε είναι εύκολο και εφικτό να το πετύχουν, αρκεί να το θελήσουν. Και να μην μεγαλώσουν, όπως οι δικές μας γενιές το ’70 και το ’80, με την άισθηση ότι ζουν σε μια χώρα επαρχιακή και μίζερη. Κι ας είμαστε. Τα παιδιά θα κληθούν να ζήσουν και να δημιουργήσουν σε έναν κοσμο, δύσκολο, άδικο, που θα αλλάζει συνεχώς προς το χειρότερο. Θα ανταγωνιστούν για μία θέση εργασίας με ανθρώπους κάθε διαφορετικής εθνικότητας, κουλτούρας και μόρφωσης. Θα χρειαστεί να αναπτύξουν μια εποπτική αντίληψη για την ζωή. Για αυτό, θα πρέπει να κατανοήσουν από νωρίς ότι σπίτι τους θα είναι ο κόσμος ολόκληρος, και η Ελλάδα ήταν απλώς η γειτονιά που έμεναν μικροί. Και αν αρχίσουν να ταξιδεύουν από πολύ νωρίς και να μπλέκουν στο μυαλό τους γλώσσες, μέρη και πολιτισμούς, είναι ότι καλύτερο…

//

(ένα διήγημα που δεν θα είχε γραφτεί ποτέ εάν δεν υπήρχαν οι 4Τ και ο ΚΚ, στον οποίο και νομοτελιακά αφιερώνεται)

Γεννηθηκε στο μικρό ορεινό χωριό των τριακοσίων κατοικων, το 1970. Μεγάλωσε βιώνοντας την αφόρητη πλήξη της ελληνικής επαρχίας – ίδια πρόσωπα, ίδια μέρη, ίδια αστεία. Καθωσπρεπισμός και συντήρηση παντού. Βαρεμάρα. Και δουλειά, πολλή.

Η οικογένεια του τυπικά αγροτική. Χωράφια και ζώα, λάδι και πορτοκάλια. Ενα μικρό ταβερνάκι που δούλεψε ο πατέρας μερικά καλοκαίρια ήταν μια κάποια διέξοδος – τα σαββατοκύριακα έρχονταν οικογένειες που έμεναν στην Αθήνα και παραθέριζαν στο «χωριό». Τότε πρωτοείδε δύο πράγματα: γυναίκες ντυμένες θηλυκά (στο χωριό όλες ήταν με το μαντήλι στο κεφάλι) και σπορ, αεροδυναμικά αυτοκίνητα (στο χωριό είχε μόνο αγροτικα και ένα ταξί οπελ ρεκορντ).

Δεν ξέχασε ποτέ όταν, οκτώ χρονών, πρωτοείδε μια 911 (ή μήπως 912;). Κυπαρισσί με ασημί ζάντες και μαύρα δέρματα. Ενα νεαρό ζευγάρι, χαμένο στους ορεινούς δρόμους, σταμάτησε στην ταβέρνα να ρωτήσει. Ηπιαν και δυο πορτοκαλάδες. Τι μαγική στιγμή ήταν αυτή, όταν προσέχοντας μην τον δουν, χάιδεψε τα ηδονικά καπούλια του αυτοκινήτου. Αξέχαστη μέρα…

Οποτε τους έβρισκε, με χίλια ζόρια, αγοραζε τους τέσσερις τροχούς. Τι ξύλο έτρωγε, τι τους εσκιζε ο πατερας, αυτος εκει, ακαθεκτος. Ξάπλωνε, πτώμα από την κούραση και ονειρευόταν ένα άουντι κουάτρο και τον εαυτό του, άλλον Βάλτερ Ρερλ, σε ατελείωτα ντριφτ.

Οταν πήγε πλέον στο Γυμνάσιο, στην κωμόπολη, βρήκε τον παράδεισο. Τι μπεμβέ τριάρες (όλες μαιμού 323), τι αλφα ρομεο τζουνιορ, τι λάντσια μπέτα….. αυτός, ταπεινός από ανατροφή, δεν ονειρευόταν τίποτα τέτοιο. Ενα πισωκίνητο στάρλετ πρωτης γενιάς ή (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ένα αντίστοιχο έσκορτ. Ευαγγέλιο του η πίσω κίνηση – και μόνο. Σχεδόν περιφρονούσε όποιον αγόραζε αυτοκίνητο με κίνηση στους εμπρός τροχούς. Στο εφηβικό του μυαλό, κανείς δεν ήταν πιο ελεύθερος από τον οδηγό που μπορούσε να κινηθεί με το πλάι σε πλατείες και στροφιλίκια.

Λύκειο δεν πήγε, ο πατέρας και τα αδέλφια τον χρειάζονταν στο χωριό. Ολη μέρα στα χωράφια, τα όνειρα όμως όνειρα. Δεκαπέντε χρονώ έβαλε κρυφά στο χέρι το αγροτικό του πατέρα (μάζντα του ’70, άκαμπτος άξονας και σούστες!), δεκάξι χρονώ οδήγησε το 4χ4 του θείου του (πατζέρο με δυναμοδότη για να περνάει σαν αγροτικό!)

Στα δεκαεπτα έψησε τον πατέρα και πήγε βοηθός σε φαναρτζίδικο στην κωμόπολη – σαν πεινασμένος σε ακριβό εστιατόριο! Για ένα χρόνο έλυσε, έδεσε και οδήγησε σχεδόν τα πάντα. Χωρίς ακρότητες όμως, υπηρεσιακά. Που να σβήσει έτσι η δίψα….

Πήγε φαντάρος ένα χρόνο (πολύτεκνος πατέρας) και στα δεκαεννιά πίσω, για λίγο στο φαναρτζίδικο και μετά προαγωγή – μαθητευόμενος σε συνεργείο! Σιγά σιγά αυτονομήθηκε, νοίκιασε ένα υπογειάκι και άρχισε να ζει στην μικρή πόλη…

Μεγαλο όνειρο το πρώτο του αυτοκίνητο. Πισωκίνητο στάρλετ ήθελε, αλλά το αφεντικό του βρήκε προσωρινα ένα ωτομπιάνκι τζούνιορ για να κινειται. Αριστο αυτοκίνητο, δεκαετίας μεν αλλά στον δρόμο καλύτερο από τα περισσότερα σύγχρονα. Κράτημα, φρένα, όλα άψογα – αλλά υπερστροφή μηδέν. Το ‘φχαριστήθηκε ένα χρόνο μα το μυαλό του ήταν αλλού, στα «υπεραυτοκίνητα» που κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ ανεβοκατέβαιναν με τις μπάντες την ιδιότυπη «πίστα» της περιοχής, έναν περιφερειακό, ξεχασμένο (υπό κατασκευή) δρόμο δύο χιλιομέτρων στα υψώματα της πόλης. Μηδέν κίνηση, τρελό στροφιλίκι, άγρια «εξέδρα» (οι καλύτερες νύφες της περιοχής ξεροστάλιαζαν μπροστά στους εκκολαπτόμενους Τζέιμς Ντην)…..

Και η ευκαιρία βρέθηκε σε διπλανή πόλη. Ενα εσκορτ μι καπα ένα, του 75, χίλια τριακόσια, άψογο, απο συνταξιούχο που απεβίωσε. Καλή τιμή και καλό αυτοκίνητο. Επί δυο μήνες του έφαγε όλα τα σαββατοκύριακα – αλλά το έκανε τζιτζί. Φουλ ρεκτιφιέ, άγριο στροφαλοφόρο, γρηγορη κρεμαγιερα, αεριζόμενα δισκόφρενα, ρολλ μπάρ, φαρδιά λάστιχα και τέλος ένα χτυπητό κόκκινο χρώμα….

Τα χειμωνιάτικα βράδια γυρνούσε αδιάκοπα στους έρημους δρόμους. Οπου γωνία, παντιλίκι αυτός – πότε με τα μούτρα και απότομο φρένο, πότε μπαίνοντας κλειστά με φούλ γκάζι στην έξοδο (το αμάξι είχε δύναμη πλέον)….. δυο φορές το ‘χασε αλλά ήταν τυχερός, το μάζεψε με αλεπάλληλα ανάποδα (δεν είχε μπλοκέ βλέπεις να ισιώσει με τη μία….).

Ανυπομονούσε για τη μέρα που θα ανεβοκατέβαινε κι αυτός την «πίστα» της περιοχής, δίπλα σε («ελληνικά» εννοείται) σιέρρα κοσγουωρθ και Μ3…. Ντρεπόταν λίγο για το παλιομοδίτικο αυτοκίνητο, αλλά ήξερε ότι το θέαμα που μπορούσε να βγάλει με αυτό ένας «χεράς», δεν συγκρινόταν με τίποτε….

Λόγω του συνεργείου είχε καλά κονέ με τους καυλογκαζάκηδες της πόλης, έτσι μια Παρασκευή βράδυ, δειλά δειλά ανηφόρησε για την «πίστα». Μιλημένος όπως ήταν πέρασε τα συνθηματικά, έφτασε στο μεγάλο πλάτωμα και παρκάρισε ανάμεσα σε μια ιντεγκράλε και σε ένα ολοκαίνουριο μιάτα (τι όμορφο που ήταν!)

«Καλώς τον, έβλεπα τ’ αμάξι κατω παρκαρισμένο κι έλεγα πότε θα μας έλθεις…..» ήταν οι πρώτες ζεστές κουβέντες που άκουσε από τον ιδιοκτήτη της λάντσια. Δεν τον ήξερε, ήταν από άλλη πόλη. Ανοιξε το καπώ και πολύ γρήγορα πέντε- έξι παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισε να τους εξηγεί τι έιχε κάνει. Σε λιγότερο από μισή ώρα αιθανόταν αυτοκράτορας με αυλή – το γεγονός ότι τα είχε φτιάξει όλα μόνος, προκάλεσε τον θαυμασμό….

«Αντε να σε δούμε και στον δρόμο….» ήταν η φράση που τον προσγείωσε. Ηξερε ότι αν δεν τα πήγαινε καλά πίσω απ’ το τιμόνι, θα γινόταν ρόμπα. Εάν του ’βγαινε η μαγκιά όμως, για πρώτη φορά στην ζωή του θα είχε ότι τόσο πολύ επιθυμήσει – εκτίμηση, δόξα, φίλους, κορίτσια….

Μπήκε μέσα, δέθηκε, και σιγά σιγά έφτασε στην «εκκίνηση». Η διαδρομή ήταν κατηφορικά κυκλική, έτσι όλοι θα τον έβλεπαν….. Πήρε το οκ με νεύμα, πάτησε γκάζι και άφησε τον συμπλέκτη στις 5 χιλιάδες στροφές…..

Το σαζμάν ήταν τετρατάχυτο, ίσα που πρόλαβε να γεμίσει η δευτέρα πριν την πρωτη αριστερή στροφή. Μπήκε στην εσωτερική χωρίς να κόψει, έμεινε αριστερά και ετοιμάστηκε για την επόμενη δεξιά. Με φουλ γκάζι ήταν έτοιμος για να αντιμετωπίσει το γλίστρημα, τα φαρδιά λάστιχα όμως και η σωστή γραμμή κράτησαν το αυτοκίνητο ευθεία. Τρίτη, τέταρτη, η μεγαλούτσικη ευθεία οδηγούσε σε απότομη αριστερή. Διπλό κατέβασμα και φουλ γκάζι, έφυγε λίγο το πίσω μέρος, ίσα ίσα για να κάνει μισή ανάποδη τιμονιά…..

Είχε φτάσει στο μέσο της διαδρομής, πήγαινε πολύ καλά αλλά από παντιλίκι μηδέν. Δεν έπρεπε να είχε βάλει τόσο καλά λάστιχα…. Ηξερε όμως ότι η μεγάλη του ευκαιρία έφθανε, μια παρατεταμένη αριστερή που οδηγούσε σε εσάκι και παρατεταμένη δεξιά… Αν δεν το έκανε και εκεί, κατούρα τα…

Μπήκε με τρίτη, έμεινε στην εξωτερική και κατέβασε. Γκάζι και τιμονιά αριστερά και να, το πίσω μέρος επιτέλους ξεκόλλησε…. αμέσως ανάποδο και το αμάξι άρχισε να κινείται στην εφαπτομένη – με πολλά χιλιόμετρα όμως…

Ο ιδρώτας πολύς, το αυτοκίνητο πλησίαζε στο τέλος της καμπής και έπρεπε να μπεί στο ες – αριστερά και παρατεταμένα δεξιά. Θα μπορούσε να ισιώσει, φρένα, και να μπει σωστά, θα μπορούσε όμως να το ντριφτάρει ακόμη περισσότερο και να μπει έτσι στην κλειστή αριστερή που ακολουθούσε… Μια δυό γκαζιές λοιπόν και το έσκορτ, όντας αποσταθεροποιημένο, γύρισε κι άλλο και μπήκε πλαγιολισθαίνοντας στην στροφή. Πως θα βγείς όμως φίλε μου απ’ το εσάκι, η απότομη δεξιά στροφή έφτασε κι όλας…..

Σε κλάσματα δευτερολέπτου τα είδε και τα σκέφτηκε όλα…. να φρενάρει και να στρίψει κανονικά, no way, δεν υπήρχε χρόνος…. τα βράχια στην άκρη του δρόμου πλησίαζαν επικίνδυνα και αυτός έπρεπε να γυρίσει το αυτοκίνητο σχεδόν εκατόν μοίρες….. ή με χειρόφρενο θα το ‘κανε, ή στα κυπαρισσάκια θα πήγαινε. Η απόφαση μονόδρομος – δεξί χέρι στο πάτωμα και το τιμόνι όλο δεξιά…..

Τι ακριβώς έγινε δεν το κατάλαβε ποτέ, αλλά σαν σε λούνα πάρκ, ο κόσμος γύρισε γύρω-γύρω και το παλιό, αξιόπιστο έσκορτ, που σε όλη την προηγούμενη ζωή του ζήτημα να είχε ξεπεράσει τις τρισήμισυ χιλιάδες στροφές, περιέστρεψε γλυκά γλυκά τα οπίσθια του και έφτασε στην επόμενη στροφή κοιτώντας ως δια μαγείας μπροστά….. τελευταία παρατεταμένη δεξιά, φουλ γκάζι, ένα ακόμη ντριφτ διαρκείας και μεγαλειώδης είσοδος στην ευθεία……

Σε καμια δεκαριά δευτερόλεπτα θα έστριβε στο μικρό παρακαμπτήριο δρομάκι για να φθασει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Ήξερε ότι είχε κερδίσει δια παντός την ανούσια μάχη με την δόξα, στην μικρή επαρχιακή του πόλη. Χρειάστηκε βέβαια να παίξει μονά-ζυγά με τον θάνατο, αλλά αυτό δεν θα το μάθαινε ποτέ, κανείς….

Διαβάζω καθημερινά σε fb και twitter το μακρύ και το κοντό του καθενός, γύρω από το οτιδήποτε. Και εντάξει, δεν τρέχει και τίποτε, everybody has an asshole. Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθεί ο ένας να πείσει τον άλλο για την ορθότητα των θέσεων του (οι οποίες συνήθως δεν είναι και δικές του, από κάπου αλλού τις έχει δανεισθεί…) και τσακώνονται για όλα αυτά, συνήθως καλυπτόμενοι πίσω από ιδεολογικές και παραταξιακές ταμπέλες.

Και εγώ, με το anti-capitalism,3.jpgφτωχό μου το μυαλό που λέει κι ο Πανούτσος, κάθομαι και σκέφτομαι μέχρι πότε σε αυτή την χώρα θα ασχολούμαστε με τον τύπο και όχι με την ουσία. Τι άλλο πρέπει να μας συμβεί για να κατανοήσουμε επιτέλους ότι λύσεις για όλα υπάρχουν, αρκεί να μπορέσουμε να σκεφτούμε ελέυθερα, εποικοδομητικά, καλοπροαίρετα και συνεργατικά. Και αυτό προϋποθέτει φυσικά την διανοητική μας απομάκρυνση από κάθε είδους δόγμα και ταμπέλα.

Τι εννοώ? Παράδειγμα 1ο: Κλείνει ο Σαμαράς την ΕΡΤ. Και βγάζει η Δράση κάτι ανακοινώσεις πανηγυρισμού, επειδή επιτέλους οι κηφήνες οι δημόσιοι υπάλληλοι θα βρεθούν στον δρόμο (εντάξει, πήγαν να το μαζέψουν λίγο μετά αλλά η ζημιά είχε γίνει…). Ρε παιδιά, και ‘γω big time καπιταλιστής και νεοφιλελεύθερος και ότι θέλετε είμαι, αλλά το γεγονός ότι ο Σαμαράς με την ιστορία της ΕΡΤ καταπάτησε τα στοιχειώδη δικαιώματα μου ως πολίτη, δεν μπορώ να το χωνέψω. Καν’ το κύριε με τον σωστό τρόπο, να σου πούμε μπράβο. Οχι έτσι όμως. Δηλαδή, άμα σε προσλάβουν να αναδιοργανώσεις την ΙΒΜ θα τους πεις “θα την κλείσω για έξι μήνες και μετά θα την ανοίξω καθαρή”? Θα σε πετάξει ο πρόεδρος της εταιρείας από τον 35ο όροφο….

Παράδειγμα 2ο: Διαβάζω τις φοβερές θέσεις του Τσίπρα για την οικονομία, ότι π.χ. δεν θα υπολογίζονται στα δημοσιονομικά ελείμματα οι αρνητικοί προϋπολογισμοί της υγείας, της παιδείας κλπ. Εντάξει, αυτά είναι ωραία πράγματα για να γελάμε, είναι προφανές ότι στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας. Και όμως, διαβάζω στο twitter κάτι προσπάθειες να αιτιολογηθούν όλα αυτά, που λες “δεν μπορεί, τους ψεκάζει ο τσίπρας αυτούς και τα πιστεύουν”. Γιατί ρε παιδιά? επειδή τα λέει ο αρχηγός σας? το δικό σας το μυαλό, δεν δουλεύει? εσείς τι πιστεύετε δηλαδή, ότι μπορούν πράγματι να γίνουν? Ή επειδή είστε του κόμματος πρέπει να υποστηρίζετε αναφανδόν ότι λέει ο αρχηγός?

Λοιπόν, to make the long story short: εγώ είμαι αριστερός, γιατί πιστεύω στην πρόοδο και στην μεγιστοποίηση της κοινωνικής ευημερίας. Είμαι όμως και δεξιος, γιατί μετα από 20+ χρόνια εμπειρίας γνωρίζω ότι μόνο ο καπιταλισμός παράγει αξία ικανή για να ζήσει μια κοινωνία. Και ειμαι φυσικά και φιλελεύθερος, γιατί αν πιστεύω αδιαπραγμάτευτα και απόλυτα σε κάτι αυτό είναι η Ατομική Ελευθερία.

Μέσα σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο των αξιών, θεωρώ ότι μπορώ καλοπροαίρετα να βρω λύση σε οτιδήποτε. Αρκεί να θέλω να το κάνω. Εάν προτεραιότητα μου είναι να γλύφω και να λιβανίζω ένα κόμμα ή έναν πολιτικό (για να πάρω μετά θέσεις και δουλειές και να γίνω λαμόγιο στην θέση των λαμόγιων), τότε χεσ’τα κι άσ’τα. Αυτά μας έφεραν ως εδώ, και αν τα συνεχίσουμε δεν θα βγούμε ποτέ απ’ τον πάτο (ως κοινωνία, γιατί ως individuals όποιος αξίζει τον δρόμο του τον βρίσκει).

Δεν λέω άλλο τίποτα. Ο καιρός γαρ εγγύς…. 🙂

%d bloggers like this: