Archive

Tag Archives: Αντισταθείτε

heaven.jpgΜια που έρχονται εκλογές και απ’ότι φαίνεται είμαι ένας από τους ελάχιστους ελληνες που δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι, αποφάσισα να γράψω ένα ποστ για να πω στον κόσμο αυτά που κανείς πολιτικός δεν θα τολμήσει να το κάνει! Ελάχιστοι θα το διαβάσουν -αλλά δεν πειράζει, και έναν να βοηθήσει σε κάτι, καλό είναι. Πάμε λοιπόν:

1. Οτι και να γίνει στις ευρωεκλογές, το πεπρωμένο μας δεν αλλάζει: η Ευρώπη θα συνεχίσει την πορεία της προς την διάλυση. Ο νότος θα συνεχίσει να πιέζεται ασφυκτικά από τον πιο πλούσιο βορρά, η καλά σχεδιασμένη διάλυση του κοινωνικού ιστού στην χώρα μας θα συνεχιστεί – όπως βέβαια και η εσωτερική υποτίμηση κάθε ελληνικής αξίας του παρελθόντος (γη, ακίνητα, μισθοί, συντάξεις κλπ). Αυτά για 1-2 χρόνια ίσως ακόμα, εως ώτου ότι έχει πραγματικό value να περάσει στα χέρια του ξένου κεφαλαίου (και των ελλήνων παραδοσιακών συνεργατών του). Τότε, γύρω στο 2015-16, θα ξεκινήσει πιθανότατα μια εντυπωσιακή άνοδος της ελληνικής οικονομίας, η οποία όμως όπως έχω γράψει και άλλες φορές, δεν θα αφορά τους έλληνες.

2. Τι σημαίνουν τα παραπάνω; μα, ότι πρέπει να ξεχάσουμε για τα επόμενα 40-50 χρόνια κάθε πιθανότητα να ξαναγίνει η ζωή μας όπως ήταν έως το 2008. Οποιοι πιστεύουν ακόμη ότι θα βγεί ο καθε τσίπρας και θα τους ξαναδώσει πίσω τα λεφτά που έχασαν, θα τους ξαναπάρει στο δημόσιο και άλλα τέτοια κουλά, λυπάμαι αλλά αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι απλώς να χάνουν πολύτιμο χρόνο αντίδρασης.

Το μέλλον στην χώρα μας θα ορίζεται πλεόν από τις παρακάτω φράσεις, είτε μας αρεσει έιτε όχι:

  • μηδενική κοινωνική πρόνοια
  • ελάχιστος δημόσιος τομέας
  • φορολογία, απαξίωση περιουσιών & κόστος ζωής που θα οδηγήσει στην εξαθλίωση το 80% όσων επιλέξουν να παραμείνουν έλληνες μισθωτοί υπάλληλοι, κάθε είδους
  • δύσκολο – αλλά συναρπαστικό – επιχειρείν, αρκεί τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που θα παράγεις να είναι ανταγωνιστικά σε παγκόσμια κλίμακα
  • μετανάστευση και εργασία σε άλλες χωρες, σχεδόν υποχρεωτική για τους περισσότερους
  • ολοκληρωτική αλλαγή καριέρας και τρόπου ζωής κάθε 5-10 χρόνια, πάλι σχεδόν υποχρεωτικής για όλους

Προσέξτε ότι από τα πιο πάνω 6 σημεία, τα 4 ή τα 5 είναι χαρακτηριστικά εδώ και δεκαετίες πολύ προηγμένων οικονομιών (ΗΠΑ, Βρετανία,  Σιγκαπούρη κλπ)

3. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; η κάθε οικογένεια, ο κάθε ένας από εμάς, πρέπει να κάτσει και να φτιάξει το προσωπικό του emergency plan για τα χρόνια που έρχονται. Ακόμη και αν σήμερα τα πρἀγματα βγαίνουν πέρα κουτσά-στραβά, να κάνουμε τα εναλλακτικά πλάνα μας με βάση το χειρότερο δυνατό σενάριο. Να νικήσουμε πρώτα μέσα μας τον φόβο της αλλαγής – και μετά να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για το (συναρπαστικό!) καινούριο ταξίδι στο άγνωστο. Πως  το κάνουμε αυτό;

  • καθόμαστε κατ’αρχήν και σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε πραγματικά καλά. Πραγματικά καλά σημαίνει όπως θα το έκανε ένας εξαιρετικός ευρωπαίος ή αμερικάνος αντίστοιχος επαγγελματίας. Μην κολλάτε στο πόσα χρόνια πείρα έχετε στη δουλειά που κάνατε ή κάνετε, σε κοινωνικά στάτους και άλλες αηδίες. Απλώς, μιλήστε με τον εαυτό σας ειλικρινά και ομολογήστε του σε τι μπορείτε να είστε πραγματικά καλοί και σε τι όχι (όλοι μέσα μας ξέρουμε τις απαντήσεις σε αυτα….). Αλλάξτε, καινοτομήστε, πάρτε ρίσκα, σταματήστε νε συνδέετε την εργασία σας αποκλειστικά με το πόσα χρήματα πληρώνεστε για αυτή. Δουλεύουμε (και) για να δημιουργήσουμε καινούρια πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει, να περάσουμε όμορφα την κάθε μας μέρα, να νιώσουμε εσωτερική ικανοποίηση και ευτυχία….
  • μετά, επιμορφωνόμαστε επάνω σε αυτά. Οχι κάνοντας βλακώδη και άχρηστα σεμινάρια ή διαβάζοντας βιβλία που γράφτηκαν πριν είκοσι χρόνια – αλλά προσπαθώντας να καταλάβουμε πως θα εξελιχθεί το αντικείμενο που μας ενδιαφέρει τα επόμενα 5-10 χρόνια, πάντα σε παγκόσμιο επίπεδο. Μην κοιτάτε τι έκανε κάποιος πριν 10 χρόνια, τίποτα πλέον δεν είναι όπως το ξέραμε. Μην ξεχνάτε ότι το 60% των κορυφαίων επαγγελμάτων του μέλλοντος δεν έχει ακόμη εφευρεθεί. Δόξα τω θεω, το internet και η ελέυθερη διακίνιση κάθε πληροφορίας μας επιτρέπουν σήμερα να μαθαίνουμε τα πάντα για τα πάντα….
  • κατευθύνουμε επίσης τα παιδιά μας στο να αποκτήσουν τις γνώσεις και τις ικανότητες που θα χρειαστούν στο μέλλον. Βάλτε στην άκρη τις παραδοσιακές βλακείες που τους λέγαμε μέχρι χθες (“παιδί μου, να μπεις στο πανεπιστήμιο να πάρεις ένα πτυχίο”) και βοηθήστε τα παιδιά σας να αποκτήσουν κριτική ικανότητα, γρήγορη αντίληψη, κατανοήση για το πως λειτουργεί ο κόσμος (και όχι μόνο η χώρα μας), τεχνολογική εξοικείωση και γνώση πρώτης γραμμής. Βοηθείστε τα επίσης να μάθουν πολύ γρήγορα να ζουν μόνα τους, να λύνουν μόνα τα προβλήματα τους και να πάιρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Προτρέψτε τα να ταξιδέψουν από πολύ νωρίς, να διερευνήσουν κάθε δυνατότητα να σπουδάσουν και να ζήσουν στο εξωτερικό, να γίνουν πολίτες του κόσμου με εποπτική κατανόηση των παγκόσμιων αλλαγώνς. Σπρώξτε τα εν πάσει περιπτώσει να ξεκολλήσουν από πάνω σας το συντομότερο δυνατόν!  

Σταματώ εδώ, δεν γρἀφω άλλο, όποιος νοιάζεται το ‘πιασε το νόημα νομίζω…. 😉

Advertisements

Ο τρόπος που γίνεται η πολιτική, τα τελευταία τουλάχιστο 35 χρόνια, μου προκαλει αποστροφή – όπως φαντάζομαι και σε πολλούς ανθρώπους που ξέρουν ότι μπορούν να παράξουν έργο: πως είναι δυνατόν να μπλεχθείς σε όλο αυτό το αηδιαστικό πράγμα και να δεχθείς να αναλάβεις ευθύνες επίτευξης του όποιου μικρού ή μεγάλου στόχου, χωρίς να μπορείς να ορίσεις (αποκλειστικά εσύ) τις αποφάσεις σου και τα resources σου, τόσο τα ανθρώπινα όσο και τα υλικά;

goudiΓιατί, μην ακούτε τις χαζομάρες περί δημοκρατικής διακυβέρνησης, πολυσυλλεκτικών επιτροπων και ολα αυτά: αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, συμμετοχικά, δεν διοικείται ούτε περίπτερο.

Μπορείς φυσικά να ακους πολλές γνώμες, να συζητάς πολλά με πολλους – στο τέλος της ημέρας όμως ένας* πρέπει να αποφασίζει για κάθε τι, γρήγορα – και να παίρνει και την απόλυτη ευθύνη για αυτό. Και όχι να είναι διαρκώς υπόλογος απέναντι στον κάθε άξεστο και ηλίθιο βουλευτή, υπουργό ή κομματικό παράγοντα, που θέλει να κάνει το κομμάτι του παπαρολογώντας….

Ισως το σημαντικότερο λοιπόν πράγμα, όταν πρέπει να φέρεις ένα αποτέλεσμα, είναι να μπορείς να “διαολοστείλεις” ανά πάσα στιγμή όποιον θεωρείς ότι σε εμποδίζει να το κάνεις. Να μπορείς να φέρεις γρήγορα στο προσκήνιο τις δυνατότητες που χρειάζεσαι, να τις αξιοποιήσεις, και να προχωρήσεις κάνοντας την δουλειά σου και γράφοντας εκει που πρέπει όλους όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα, για ίδιο συμφέρον,

Για όλους αυτούς λόγους λοιπόν, αντιμετωπίζω με πολλή συμπάθεια τα όσα λέει μέχρι τώρα το ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη.  Ακόμα και η αρχική του αμηχανία, η εμφανής απειρία του στον χειρισμό της μεγάλης μάζας, η ερασιτεχνικού τύπου παρεϊστικη δομή – όλα αυτα μου αρέσουν…

Πραγματικά, νομίζω ότι τα λέει πολύ καλά ο Σταυρος. Θα μπορέσει όμως και να τα κάνει το ίδιο καλά; η ώρα της κρίσης θα φτάσει πολύ γρήγορα. Η στιγμή που ο Σταύρος θα χρειασθεί να κάνει τον πρώτο συμβιβασμό είναι πολύ κοντά. Θα χρειαστει π.χ. να φωτογραφηθεί δίπλα σε γνωστά λαμόγια του παρελθόντος που έχουν φάει τον άμπακο. Θα χρειαστεί να απαντήσει στο τηλέφωνο σε άλλα λαμόγια που θα του προτείνουν συνεργασία με αντάλλαγμα προβολή και κομματικούς μηχανισμούς. Θα κληθεί να συζητήσει σε πάνελ που θα συμμετέχουν βρωμεροί αρουραίοι του δημόσιου μηχανισμού. Κλπ κλπ.

Τι θα κάνει λοιπόν εκείνη την στιγμή ο Σταύρος; θα τους “διαολοστείλει”, ευγενικά μεν – αλλά με μια κλωτσιά στα πισινά, και θα ξεκινήσει την δική του πορεία προς το Γουδί;

Αν δεν το κάνει, IMHO, θα ξεκινήσει από εκείνη την στιγμή το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου για το ποτάμι….

Αν το κάνει όμως; αν πραγματικά είναι αποφασισμένος να τους “διαολοστείλει”;  😉

——————-
* στον χώρο της δημόσιας διοίκησης, ο “ένας” μπορεί να είναι μια μικρή, σφικτή ομάδα στην κορυφή, που απαραιτήτως συμφωνεί απόλυτα στις ίδιες κοινές αξίες κοινωνικής συμβίωσης

site1. Να σταματήσουμε ΕΝΤΕΛΩΣ να ασχολούμαστε με το κράτος, με τους πολιτικούς και με κάθε είδους διεφθαρμένο, βρώμικο μόρφωμα.

2. Να κλείσουμε τις τηλεοράσεις. Ακόμη καλύτερα, να τις πετάξουμε ή να τις πουλήσουμε. Να σταματήσουμε επιτέλους να επιτρέπουμε σε ένα σύστημα που ζει και τρέφεται από την ποδηγέτηση και την εκμετάλλευση των μαζών, να είναι ο βασικός παραγωγός πολιτισμού, μέσα στο σπίτι μας.

3. Να ξανα-μάθουμε να ζούμε, στις πόλεις και στην εξοχή, χωρίς αυτοκίνητα. Nα αρχίσουμε πάλι να περπατάμε, να κάνουμε ποδήλατο, να συμφιλιωθούμε με τα καιρικά φαινόμενα και με το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιώνουμε.

4. Να αυτο-οργανωθούμε σε κοινότητες προσφοράς και αλληλοβοήθειας, υποκαθιστώντας το ανύπαρκτο κράτος. Στις πολυκατοικίες, στα σχολεία, στις δουλειές μας.

5. Να απεξαρτηθούμε ψυχικά από την έννοια της υλικής ιδιοκτησίας. Μας έχει γίνει εμμονικός στόχος και δεν μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε την χαρά της ζωής.

6. Να ασχοληθούμε ουσιαστικά και ανυπόκριτα με τα παιδιά. Να τους προσφέρουμε τον χρόνο και το γνήσιο ενδιαφέρον μας. Μόνο από αυτά μπορούμε να περιμένουμε πλέον προκοπή.

7. Να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με την έννοια του χρήματος και να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε στην σωστή του βάση. Ενα χαρτονόμισμα είναι βασικά ένα χρωματιστό χαρτί. Δεν τρώγεται, δεν μπορεις να βγεις βόλτα μαζί του – ούτε μπορείς να το πάρεις από το χέρι και να του μάθεις τον κόσμο…

8. Να ξαναγίνουμε όντα παραγωγικά, όπως και αν το αντιλαμβάνεται καθένας μας αυτό. Να ξανα-θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος, για να μπορέσει να ζήσει μέσα σε μία κοινωνία, πρέπει κάτι να προσφέρει σε αυτή, καποια αξία να προσθέτει στο σύνολο.

9. ΞΑΝΑ: Να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος τρίτος (λέγε με κράτος) θα ενδιαφερθεί να λύσει τα προβλήματα μας. Δεν θα το κάνει. Οτι ονειρευόμαστε θα το καταφέρουμε μόνοι μας, μέσα από μικρές ή μεγαλύτερες συμμετοχικές ομάδες πολιτών, που νοιάζονται.

Παράκληση προς τους αγαπητούς Αθηναίους συμπολίτες:

1. Όταν περπατάτε τρεις-τρεις ή τέσσερις μαζί στα φαρδιά πεζοδρόμια της πόλης μας (και δόξα τω θεώ έχουμε αρκετά τέτοια, τουλάχιστο στο κέντρο), μήν περπατάτε ο ένας δίπλα στον άλλο, κλείνοντας εντελώς ολόκληρο το διαθέσιμο πλάτος – σκεφτείτε ότι μπορεί κάποιος δρομέας να έρχεται πίσω σας….

2. Όταν βλέπετε κάποιον να τρέχει runningασθμαίνοντας σε ανηφορική διαδρομή (που αν είναι π.χ 45 χρονών μπορεί και να έχει 150 σφυγμούς εκείνη την στιγμή), μη μπαίνετε μπροστά του ρωτώντας τον επιτακτικά “που είναι η στάση Πανεπιστήμιο;”

Και, όταν σας προσπερνάει αγνοώντας σας, μην λέτε “κοίτα ρε έναν μ@λ@κ@…” – η ατάκα αυτή θα του ταίριαζε απόλυτα εάν σταμάταγε να σας απαντήσει…

3. Οταν σουλατσάρετε αμέριμνοι στη μέση των συνοικιακών δρόμων, μην σταμάτατε ή αλλάζετε κατεύθυνση απότομα επειδή απλώς δεν ακούτε πίσω σας θόρυβο αυτοκινήτου –μπορεί να έρχεται κάποιος ποδηλάτης με 15-20 χλμ που έχει ήδη υπολογίσει πως και από που θα σας προσπεράσει….

(μπορώ να ακούσω τα σχόλια που ήδη σχηματίζονται στα χείλια σας: “τι μ@λ@κ@ς είναι αυτός ρε, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και αυτός ασχολείται με της ψιλής του τον χαβά….”.

Ναι ρε, αν όλοι ασχολούμασταν με της ψιλής μας τον χαβά, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα σε αυτή τη χώρα….)

einaiΓιατί συμμετέχω και εγώ στο #einai2030“. Με αυτόν ή με κάποιο άλλο τίτλο ανεβάσαμε, όλοι οι συμμετέχοντες, κείμενα για να εξηγήσουμε τι προσπαθούμε να κάνουμε με αυτή την προσπάθεια. Ολα βέβαια αναλύονται πολύ όμορφα στο site μας

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν λέγονται ή γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προσπαθείς με κείμενα να εμπνευσεις τους πολλούς. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται πάντα πιο έυκολα εκτός των κύριων καναλιών επικοινωνίας. Και επειδή αυτό εδώ το blog είναι ένα τέτοιο ακριβώς κανάλι, θέλω να γράψω εδώ τον βασικό λόγο που με κάνει εμένα να θέλω να βρω τρόπους να επηρρεάσω το bottom line της εκπαίδευσης στην χώρα μας:

Είναι γιατί βαρέθηκα να αποφασίζει για μένα, ένα ηλίθιο και ανίκανο κράτος. Που αντί να νοιάζεται για την ουσία των πραγμάτων, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ με βλακώδεις διαδικασίες, τις οποίες σχεδιάζουν άσχετοι άνθρωποι. Για αυτό.

Για αυτό ακριβώς αποφασίσαμε, κάποιοι καλοί και ικανοί φίλοι, να πάρουμε όσο μπορούμε το μέλλον στα χέρια μας. Για αυτό στήσαμε το #einai2030

Δεν έχω ιδέα που θα οδηγήσει όλο αυτό. Αλλά, ότι και να συμβεί, θα είναι ένα βήμα προς τα εκεί που πρέπει όλοι πλέον να κατευθυνθούμε: στο να σχεδιάζουμε μόνοι μας, το μέλλον μας.

Αγνοώντας κάθε κεντρικά εκπορευόμενο σύστημα. Είμαστε άνθρωποι με ιδέες, με γνώσεις, με ικανότητες. Με αξίες και με όνειρα. Τι στο διάολο το θέλουμε το (κάθε) κράτος; Να μας κάνει το χρυσό αυγό;

Πάμε λοιπόν. Κι όποιος θέλει να έλθει μαζί μας, ευπρόσδεκτος. Αρκεί να φοράει το καπελάκι της σημαντικότατης ατομικότητας του – και μόνο….

Στο σχολείο μας κάνουμε απεντομωση-απολύμανση κλπ κάθε 2-3 μήνες. Ο συνεργάτης που εχουμε επιλέξει για την δουλειά αυτή, ο Γιάννης, κάθε φορά με εκπλήσει, σαν να είναι η πρώτη φορά. Δεν έχω συναντήσει άλλο άνθρωπο τόσο ερωτευμένο με την δουλειά του….

Αυτό σημαίνει φυσικά ότι ξέρει τα πάντα για κάθε λογής έντομα, ακάρεα, ποντίκια κλπ. Τις συνήθειες τους, τα χούγια τους, τις διαδρομές τους, τα δυνατά και αδύνατα σημεία τους. Το κινητό του είναι γεμάτο με βίντεο και φωτογραφίες από κοριούς, σκνίπες, κατσαρίδες, ψύλους, αρουραίους και ότι άλλο κατα καιρούς εξολοθρεύει. Μπορεί να σου μιλάει ώρες για όλα αυτά και πάντα έχει να πει μια καινούρια ιστορία για ένα συναρπαστικό κυνήγι ποντικιών σε κάποιο ακριβό εστιατόριο, ή για μια εξολόθρευση κοριών σε βίλα του Ψυχικού. Τον ακούω να μιλάει με τέτοιο πάθος που έχω πάντοτε την αίσθηση ότι ένα καλό βίντεο με κυνήγι αρουραίου είναι ικανό να τον φέρει σε οργασμό….

Για όλα αυτά λοιπόν δεν μου κάνει καμία εντύπωση που η επιχείρηση του ανθεί, που είναι περιζήτητος – κι ας είναι δυο και τρεις φορές ακριβότερος από τον ανταγωνισμό. Γιατί την δουλειά του, μια δουλειά που εσείς και εγώ θα πληρώναμε για να μην την κάνουμε, αυτός την κάνει καλά γιατί την λατρεύει….

Όποτε πέφτω λοιπόν σε συλλαλητήρια κατά της ανεργίας ή διαβάζω γκρίνιες για την κρίση, για τις απολύσεις, για τις μειώσεις των μισθών και όλα αυτά, θυμάμαι τον Γιάννη και τα ποντίκια του….

Στο διπλανό διαμέρισμα από εμάς μένει ένας αστυνομικός, των ΜΑΤ. Ο Αγγελος, συμπαθεστατο παιδί και πολύ ήσυχο.
Πριν λίγες μέρες στην βεράντα του εμφανίστηκε ένα κουταβάκι, το οποίο και εκπαιδεύει φωνάζοντας κάτι αυστηρά παραγέλματα – άναρθρες κραυγές, που παραπέμπουν σε παλιά ταινία με πρωτόγονους σε ζούγκλα.
Υποθέτω ότι ανάλογος είναι και ο τρόπος που η Ελληνική Αστυνομία εκπαιδεύει τους άντρες των ΜΑΤ, ε?
%d bloggers like this: