Archive

Tag Archives: η εκπαίδευση στην δημοκρατία

Παράκληση προς τους αγαπητούς Αθηναίους συμπολίτες:

1. Όταν περπατάτε τρεις-τρεις ή τέσσερις μαζί στα φαρδιά πεζοδρόμια της πόλης μας (και δόξα τω θεώ έχουμε αρκετά τέτοια, τουλάχιστο στο κέντρο), μήν περπατάτε ο ένας δίπλα στον άλλο, κλείνοντας εντελώς ολόκληρο το διαθέσιμο πλάτος – σκεφτείτε ότι μπορεί κάποιος δρομέας να έρχεται πίσω σας….

2. Όταν βλέπετε κάποιον να τρέχει runningασθμαίνοντας σε ανηφορική διαδρομή (που αν είναι π.χ 45 χρονών μπορεί και να έχει 150 σφυγμούς εκείνη την στιγμή), μη μπαίνετε μπροστά του ρωτώντας τον επιτακτικά “που είναι η στάση Πανεπιστήμιο;”

Και, όταν σας προσπερνάει αγνοώντας σας, μην λέτε “κοίτα ρε έναν μ@λ@κ@…” – η ατάκα αυτή θα του ταίριαζε απόλυτα εάν σταμάταγε να σας απαντήσει…

3. Οταν σουλατσάρετε αμέριμνοι στη μέση των συνοικιακών δρόμων, μην σταμάτατε ή αλλάζετε κατεύθυνση απότομα επειδή απλώς δεν ακούτε πίσω σας θόρυβο αυτοκινήτου –μπορεί να έρχεται κάποιος ποδηλάτης με 15-20 χλμ που έχει ήδη υπολογίσει πως και από που θα σας προσπεράσει….

(μπορώ να ακούσω τα σχόλια που ήδη σχηματίζονται στα χείλια σας: “τι μ@λ@κ@ς είναι αυτός ρε, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και αυτός ασχολείται με της ψιλής του τον χαβά….”.

Ναι ρε, αν όλοι ασχολούμασταν με της ψιλής μας τον χαβά, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα σε αυτή τη χώρα….)

Advertisements

einaiΓιατί συμμετέχω και εγώ στο #einai2030“. Με αυτόν ή με κάποιο άλλο τίτλο ανεβάσαμε, όλοι οι συμμετέχοντες, κείμενα για να εξηγήσουμε τι προσπαθούμε να κάνουμε με αυτή την προσπάθεια. Ολα βέβαια αναλύονται πολύ όμορφα στο site μας

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν λέγονται ή γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προσπαθείς με κείμενα να εμπνευσεις τους πολλούς. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται πάντα πιο έυκολα εκτός των κύριων καναλιών επικοινωνίας. Και επειδή αυτό εδώ το blog είναι ένα τέτοιο ακριβώς κανάλι, θέλω να γράψω εδώ τον βασικό λόγο που με κάνει εμένα να θέλω να βρω τρόπους να επηρρεάσω το bottom line της εκπαίδευσης στην χώρα μας:

Είναι γιατί βαρέθηκα να αποφασίζει για μένα, ένα ηλίθιο και ανίκανο κράτος. Που αντί να νοιάζεται για την ουσία των πραγμάτων, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ με βλακώδεις διαδικασίες, τις οποίες σχεδιάζουν άσχετοι άνθρωποι. Για αυτό.

Για αυτό ακριβώς αποφασίσαμε, κάποιοι καλοί και ικανοί φίλοι, να πάρουμε όσο μπορούμε το μέλλον στα χέρια μας. Για αυτό στήσαμε το #einai2030

Δεν έχω ιδέα που θα οδηγήσει όλο αυτό. Αλλά, ότι και να συμβεί, θα είναι ένα βήμα προς τα εκεί που πρέπει όλοι πλέον να κατευθυνθούμε: στο να σχεδιάζουμε μόνοι μας, το μέλλον μας.

Αγνοώντας κάθε κεντρικά εκπορευόμενο σύστημα. Είμαστε άνθρωποι με ιδέες, με γνώσεις, με ικανότητες. Με αξίες και με όνειρα. Τι στο διάολο το θέλουμε το (κάθε) κράτος; Να μας κάνει το χρυσό αυγό;

Πάμε λοιπόν. Κι όποιος θέλει να έλθει μαζί μας, ευπρόσδεκτος. Αρκεί να φοράει το καπελάκι της σημαντικότατης ατομικότητας του – και μόνο….

Στο διπλανό διαμέρισμα από εμάς μένει ένας αστυνομικός, των ΜΑΤ. Ο Αγγελος, συμπαθεστατο παιδί και πολύ ήσυχο.
Πριν λίγες μέρες στην βεράντα του εμφανίστηκε ένα κουταβάκι, το οποίο και εκπαιδεύει φωνάζοντας κάτι αυστηρά παραγέλματα – άναρθρες κραυγές, που παραπέμπουν σε παλιά ταινία με πρωτόγονους σε ζούγκλα.
Υποθέτω ότι ανάλογος είναι και ο τρόπος που η Ελληνική Αστυνομία εκπαιδεύει τους άντρες των ΜΑΤ, ε?
“Οι ικανότητες που πρέπει να έχει ένας καλός εργαζόμενος είναι σε μεγάλο βαθμό αντίθετες από αυτές που πρέπει να έχει ένας καλός πολίτης.
Στις επιχειρήσεις, μια από τις μεγαλύτερες αρετές είναι η υπακοή. Απολύεσαι εάν δεν κάνεις ότι σου λένε.
Σε μια δημοκρατία όμως, οι υπακουοι πολίτες είναι επικίνδυνοι. Είναι επικίνδυνοι για μένα, είναι επικίνδυνοι για εσάς, είναι επικίνδυνοι για τον ίδιο τους τον εαυτό.”
Tom Hobson, Απρίλιος 2013

%d bloggers like this: