Archive

Tag Archives: σχεδιάζουμε εμείς το μέλλον μας

heaven.jpgΜια που έρχονται εκλογές και απ’ότι φαίνεται είμαι ένας από τους ελάχιστους ελληνες που δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι, αποφάσισα να γράψω ένα ποστ για να πω στον κόσμο αυτά που κανείς πολιτικός δεν θα τολμήσει να το κάνει! Ελάχιστοι θα το διαβάσουν -αλλά δεν πειράζει, και έναν να βοηθήσει σε κάτι, καλό είναι. Πάμε λοιπόν:

1. Οτι και να γίνει στις ευρωεκλογές, το πεπρωμένο μας δεν αλλάζει: η Ευρώπη θα συνεχίσει την πορεία της προς την διάλυση. Ο νότος θα συνεχίσει να πιέζεται ασφυκτικά από τον πιο πλούσιο βορρά, η καλά σχεδιασμένη διάλυση του κοινωνικού ιστού στην χώρα μας θα συνεχιστεί – όπως βέβαια και η εσωτερική υποτίμηση κάθε ελληνικής αξίας του παρελθόντος (γη, ακίνητα, μισθοί, συντάξεις κλπ). Αυτά για 1-2 χρόνια ίσως ακόμα, εως ώτου ότι έχει πραγματικό value να περάσει στα χέρια του ξένου κεφαλαίου (και των ελλήνων παραδοσιακών συνεργατών του). Τότε, γύρω στο 2015-16, θα ξεκινήσει πιθανότατα μια εντυπωσιακή άνοδος της ελληνικής οικονομίας, η οποία όμως όπως έχω γράψει και άλλες φορές, δεν θα αφορά τους έλληνες.

2. Τι σημαίνουν τα παραπάνω; μα, ότι πρέπει να ξεχάσουμε για τα επόμενα 40-50 χρόνια κάθε πιθανότητα να ξαναγίνει η ζωή μας όπως ήταν έως το 2008. Οποιοι πιστεύουν ακόμη ότι θα βγεί ο καθε τσίπρας και θα τους ξαναδώσει πίσω τα λεφτά που έχασαν, θα τους ξαναπάρει στο δημόσιο και άλλα τέτοια κουλά, λυπάμαι αλλά αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι απλώς να χάνουν πολύτιμο χρόνο αντίδρασης.

Το μέλλον στην χώρα μας θα ορίζεται πλεόν από τις παρακάτω φράσεις, είτε μας αρεσει έιτε όχι:

  • μηδενική κοινωνική πρόνοια
  • ελάχιστος δημόσιος τομέας
  • φορολογία, απαξίωση περιουσιών & κόστος ζωής που θα οδηγήσει στην εξαθλίωση το 80% όσων επιλέξουν να παραμείνουν έλληνες μισθωτοί υπάλληλοι, κάθε είδους
  • δύσκολο – αλλά συναρπαστικό – επιχειρείν, αρκεί τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που θα παράγεις να είναι ανταγωνιστικά σε παγκόσμια κλίμακα
  • μετανάστευση και εργασία σε άλλες χωρες, σχεδόν υποχρεωτική για τους περισσότερους
  • ολοκληρωτική αλλαγή καριέρας και τρόπου ζωής κάθε 5-10 χρόνια, πάλι σχεδόν υποχρεωτικής για όλους

Προσέξτε ότι από τα πιο πάνω 6 σημεία, τα 4 ή τα 5 είναι χαρακτηριστικά εδώ και δεκαετίες πολύ προηγμένων οικονομιών (ΗΠΑ, Βρετανία,  Σιγκαπούρη κλπ)

3. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; η κάθε οικογένεια, ο κάθε ένας από εμάς, πρέπει να κάτσει και να φτιάξει το προσωπικό του emergency plan για τα χρόνια που έρχονται. Ακόμη και αν σήμερα τα πρἀγματα βγαίνουν πέρα κουτσά-στραβά, να κάνουμε τα εναλλακτικά πλάνα μας με βάση το χειρότερο δυνατό σενάριο. Να νικήσουμε πρώτα μέσα μας τον φόβο της αλλαγής – και μετά να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για το (συναρπαστικό!) καινούριο ταξίδι στο άγνωστο. Πως  το κάνουμε αυτό;

  • καθόμαστε κατ’αρχήν και σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε πραγματικά καλά. Πραγματικά καλά σημαίνει όπως θα το έκανε ένας εξαιρετικός ευρωπαίος ή αμερικάνος αντίστοιχος επαγγελματίας. Μην κολλάτε στο πόσα χρόνια πείρα έχετε στη δουλειά που κάνατε ή κάνετε, σε κοινωνικά στάτους και άλλες αηδίες. Απλώς, μιλήστε με τον εαυτό σας ειλικρινά και ομολογήστε του σε τι μπορείτε να είστε πραγματικά καλοί και σε τι όχι (όλοι μέσα μας ξέρουμε τις απαντήσεις σε αυτα….). Αλλάξτε, καινοτομήστε, πάρτε ρίσκα, σταματήστε νε συνδέετε την εργασία σας αποκλειστικά με το πόσα χρήματα πληρώνεστε για αυτή. Δουλεύουμε (και) για να δημιουργήσουμε καινούρια πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει, να περάσουμε όμορφα την κάθε μας μέρα, να νιώσουμε εσωτερική ικανοποίηση και ευτυχία….
  • μετά, επιμορφωνόμαστε επάνω σε αυτά. Οχι κάνοντας βλακώδη και άχρηστα σεμινάρια ή διαβάζοντας βιβλία που γράφτηκαν πριν είκοσι χρόνια – αλλά προσπαθώντας να καταλάβουμε πως θα εξελιχθεί το αντικείμενο που μας ενδιαφέρει τα επόμενα 5-10 χρόνια, πάντα σε παγκόσμιο επίπεδο. Μην κοιτάτε τι έκανε κάποιος πριν 10 χρόνια, τίποτα πλέον δεν είναι όπως το ξέραμε. Μην ξεχνάτε ότι το 60% των κορυφαίων επαγγελμάτων του μέλλοντος δεν έχει ακόμη εφευρεθεί. Δόξα τω θεω, το internet και η ελέυθερη διακίνιση κάθε πληροφορίας μας επιτρέπουν σήμερα να μαθαίνουμε τα πάντα για τα πάντα….
  • κατευθύνουμε επίσης τα παιδιά μας στο να αποκτήσουν τις γνώσεις και τις ικανότητες που θα χρειαστούν στο μέλλον. Βάλτε στην άκρη τις παραδοσιακές βλακείες που τους λέγαμε μέχρι χθες (“παιδί μου, να μπεις στο πανεπιστήμιο να πάρεις ένα πτυχίο”) και βοηθήστε τα παιδιά σας να αποκτήσουν κριτική ικανότητα, γρήγορη αντίληψη, κατανοήση για το πως λειτουργεί ο κόσμος (και όχι μόνο η χώρα μας), τεχνολογική εξοικείωση και γνώση πρώτης γραμμής. Βοηθείστε τα επίσης να μάθουν πολύ γρήγορα να ζουν μόνα τους, να λύνουν μόνα τα προβλήματα τους και να πάιρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Προτρέψτε τα να ταξιδέψουν από πολύ νωρίς, να διερευνήσουν κάθε δυνατότητα να σπουδάσουν και να ζήσουν στο εξωτερικό, να γίνουν πολίτες του κόσμου με εποπτική κατανόηση των παγκόσμιων αλλαγώνς. Σπρώξτε τα εν πάσει περιπτώσει να ξεκολλήσουν από πάνω σας το συντομότερο δυνατόν!  

Σταματώ εδώ, δεν γρἀφω άλλο, όποιος νοιάζεται το ‘πιασε το νόημα νομίζω…. 😉

site1. Να σταματήσουμε ΕΝΤΕΛΩΣ να ασχολούμαστε με το κράτος, με τους πολιτικούς και με κάθε είδους διεφθαρμένο, βρώμικο μόρφωμα.

2. Να κλείσουμε τις τηλεοράσεις. Ακόμη καλύτερα, να τις πετάξουμε ή να τις πουλήσουμε. Να σταματήσουμε επιτέλους να επιτρέπουμε σε ένα σύστημα που ζει και τρέφεται από την ποδηγέτηση και την εκμετάλλευση των μαζών, να είναι ο βασικός παραγωγός πολιτισμού, μέσα στο σπίτι μας.

3. Να ξανα-μάθουμε να ζούμε, στις πόλεις και στην εξοχή, χωρίς αυτοκίνητα. Nα αρχίσουμε πάλι να περπατάμε, να κάνουμε ποδήλατο, να συμφιλιωθούμε με τα καιρικά φαινόμενα και με το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιώνουμε.

4. Να αυτο-οργανωθούμε σε κοινότητες προσφοράς και αλληλοβοήθειας, υποκαθιστώντας το ανύπαρκτο κράτος. Στις πολυκατοικίες, στα σχολεία, στις δουλειές μας.

5. Να απεξαρτηθούμε ψυχικά από την έννοια της υλικής ιδιοκτησίας. Μας έχει γίνει εμμονικός στόχος και δεν μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε την χαρά της ζωής.

6. Να ασχοληθούμε ουσιαστικά και ανυπόκριτα με τα παιδιά. Να τους προσφέρουμε τον χρόνο και το γνήσιο ενδιαφέρον μας. Μόνο από αυτά μπορούμε να περιμένουμε πλέον προκοπή.

7. Να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με την έννοια του χρήματος και να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε στην σωστή του βάση. Ενα χαρτονόμισμα είναι βασικά ένα χρωματιστό χαρτί. Δεν τρώγεται, δεν μπορεις να βγεις βόλτα μαζί του – ούτε μπορείς να το πάρεις από το χέρι και να του μάθεις τον κόσμο…

8. Να ξαναγίνουμε όντα παραγωγικά, όπως και αν το αντιλαμβάνεται καθένας μας αυτό. Να ξανα-θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος, για να μπορέσει να ζήσει μέσα σε μία κοινωνία, πρέπει κάτι να προσφέρει σε αυτή, καποια αξία να προσθέτει στο σύνολο.

9. ΞΑΝΑ: Να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος τρίτος (λέγε με κράτος) θα ενδιαφερθεί να λύσει τα προβλήματα μας. Δεν θα το κάνει. Οτι ονειρευόμαστε θα το καταφέρουμε μόνοι μας, μέσα από μικρές ή μεγαλύτερες συμμετοχικές ομάδες πολιτών, που νοιάζονται.

einaiΓιατί συμμετέχω και εγώ στο #einai2030“. Με αυτόν ή με κάποιο άλλο τίτλο ανεβάσαμε, όλοι οι συμμετέχοντες, κείμενα για να εξηγήσουμε τι προσπαθούμε να κάνουμε με αυτή την προσπάθεια. Ολα βέβαια αναλύονται πολύ όμορφα στο site μας

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν λέγονται ή γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προσπαθείς με κείμενα να εμπνευσεις τους πολλούς. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται πάντα πιο έυκολα εκτός των κύριων καναλιών επικοινωνίας. Και επειδή αυτό εδώ το blog είναι ένα τέτοιο ακριβώς κανάλι, θέλω να γράψω εδώ τον βασικό λόγο που με κάνει εμένα να θέλω να βρω τρόπους να επηρρεάσω το bottom line της εκπαίδευσης στην χώρα μας:

Είναι γιατί βαρέθηκα να αποφασίζει για μένα, ένα ηλίθιο και ανίκανο κράτος. Που αντί να νοιάζεται για την ουσία των πραγμάτων, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ με βλακώδεις διαδικασίες, τις οποίες σχεδιάζουν άσχετοι άνθρωποι. Για αυτό.

Για αυτό ακριβώς αποφασίσαμε, κάποιοι καλοί και ικανοί φίλοι, να πάρουμε όσο μπορούμε το μέλλον στα χέρια μας. Για αυτό στήσαμε το #einai2030

Δεν έχω ιδέα που θα οδηγήσει όλο αυτό. Αλλά, ότι και να συμβεί, θα είναι ένα βήμα προς τα εκεί που πρέπει όλοι πλέον να κατευθυνθούμε: στο να σχεδιάζουμε μόνοι μας, το μέλλον μας.

Αγνοώντας κάθε κεντρικά εκπορευόμενο σύστημα. Είμαστε άνθρωποι με ιδέες, με γνώσεις, με ικανότητες. Με αξίες και με όνειρα. Τι στο διάολο το θέλουμε το (κάθε) κράτος; Να μας κάνει το χρυσό αυγό;

Πάμε λοιπόν. Κι όποιος θέλει να έλθει μαζί μας, ευπρόσδεκτος. Αρκεί να φοράει το καπελάκι της σημαντικότατης ατομικότητας του – και μόνο….

%d bloggers like this: