Archive

Tag Archives: ταξιδεύω με τα παιδιά μου στην Ευρώπη

Φέτος ήταν η δεύτερη φορά στα τελευταία 4 χρόνια που περάσαμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές μας εκτός Ελλάδος, ταξιδεύοντας οδικώς στην Ευρώπη. Δεν είναι πιο ακριβό από τα να κάνεις διακοπές στις Κυκλάδες τον Αύγουστο – και έιναι μάλλον πιο ήρεμο και πιο συναρπαστικό!

Να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου ανάγκη να κάνει μια ελληνική οικογένεια καλοκαιρινές διακοπές σε άλλη χώρα. Η Ελλάδα μας είναι πανέμορφη, έχει ακόμη και μέσα στον Αύγουστο μέρη ήσυχα χωρίς πολύ κόσμο, και πουθενά αλλού δεν μπορείς να νιώσεις αυτή την ανεπανάληπτη “χύμα” αίσθηση καλοκαιρινής ραστώνης – που χαλαρώνει και ξεκουράζει.

Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος για μια οικογένεια να κάνει διακοπές εκτός Ελλάδος. Υπάρχουν όμως πολλοί και καλοί λόγοι μια οικογένεια με μικρά παιδιά να ταξιδεύει εκτός Ελλάδος. Και αν ο μόνος διαθέσιμος χρόνος είναι το καλοκαίρι – ε, let it be it!

Γιατί είναι σημαντικό να ταξιδεύει εκτός Ελλάδος; Δεκάδες λόγους θα μπορούσα να γράψω. Θα αρκεσθώ εδώ μόνο σε δύο – που όμως νομίζω συνοψίζουν πολλούς:

site1. Για να βιώσουν τα παιδιά μας λίγη ομορφιά. Γιατί βασική αιτία που μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα είναι η αγάπη μας ως λαός για την ασχήμια! Ή, να το πω πιο σωστά, η συλλογική έλλειψη αισθητικής που μας χαρακτηρίζει. Όταν όλη η Ευρώπη έφτιαχνε τα αριστουργήματα της Αναγέννησης εμείς ζούσαμε στο μαύρο σκοτάδι. Και σήμερα πλέον, αντί να σεβόμαστε την ομορφιά που χάρισε η φύση στην χώρα μας, εμείς βρωμίζουμε τις παραλίες, μολύνουμε τα δάση, μερακλώνουμε δημόσια με ήχους ρυπαρούς και χτίζουμε εκτρώματα δίπλα στο κύμα.

Και όμως, τo έχει πει ο μεγάλος Μάνος: “Αρκεί να μην συνηθίσεις ποτέ την ασχήμια. Σας το λέω. Εγω πάντα εκπλήσσομαι όταν βλέπω την ασχήμια. Δεν την συνήθισα ποτέ. Όσα χρόνια ζω σ’ αυτό τον τόπο. Το μυστικό είναι να μην συνηθίσεις στην ασχήμια.” (M. Χατζιδάκις, 1991)

Ζώντας λοιπόν δεκαπέντε μέρες με τα παιδιά σας στην Τοσκάνη, ότι κι αν κάνετε, έιναι ένα απιστευτο βιωματικό ντους ομορφιάς. Priceless, πιστέψτε με. Το έχω ζήσει…

2. Για να αποκτήσουν τα παιδιά μας ορίζοντες ανοιχτούς και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως, οτιδήποτε είναι εύκολο και εφικτό να το πετύχουν, αρκεί να το θελήσουν. Και να μην μεγαλώσουν, όπως οι δικές μας γενιές το ’70 και το ’80, με την άισθηση ότι ζουν σε μια χώρα επαρχιακή και μίζερη. Κι ας είμαστε. Τα παιδιά θα κληθούν να ζήσουν και να δημιουργήσουν σε έναν κοσμο, δύσκολο, άδικο, που θα αλλάζει συνεχώς προς το χειρότερο. Θα ανταγωνιστούν για μία θέση εργασίας με ανθρώπους κάθε διαφορετικής εθνικότητας, κουλτούρας και μόρφωσης. Θα χρειαστεί να αναπτύξουν μια εποπτική αντίληψη για την ζωή. Για αυτό, θα πρέπει να κατανοήσουν από νωρίς ότι σπίτι τους θα είναι ο κόσμος ολόκληρος, και η Ελλάδα ήταν απλώς η γειτονιά που έμεναν μικροί. Και αν αρχίσουν να ταξιδεύουν από πολύ νωρίς και να μπλέκουν στο μυαλό τους γλώσσες, μέρη και πολιτισμούς, είναι ότι καλύτερο…

//

%d bloggers like this: